Από το Blogger.

ΧΡΗΣΙΜΑ

________ _ _ _ _ _ _
ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Eπίθεση από μία ομάδα περίπου 15 ατόμων, που φορούσαν μάσκες και ήταν «οπλισμένα» με ρόπαλα και σιδηρογροθιές, δέχτηκαν το βράδυ της Τρίτης στο Μόναχο, φίλοι του Ολυμπιακού μετά το τέλος του αγώνα της Euroleague με την Μπάγερν στην «Audi Dome».

Η επίθεση σημειώθηκε σε εστιατόριο της βαυαρικής πρωτεύουσας και, σύμφωνα με τα γερμανικά μέσα, ένας οπαδός των Πειραιωτών μαχαιρώθηκε, ενώ ακόμη ένας άλλος τραυματίστηκε στο κεφαλι, με αποτέλεσμα να κριθεί απαραίτητη η διακομιδή τους σε τοπικό νοσοκομείο.


Όπως αναφέρουν τα τοπικά ΜΜΕ οι δύο φίλαθλοι των «ερυθρόλευκων» που τραυματίστηκαν ήταν ηλικίας 17 και 41 ετών και κατοικούν μόνιμα στη Γερμανία.


Η Αστυνομία αναζητά αυτόπτες μάρτυρες από το συμβάν και παράλληλα συλλέγει πληροφορίες. Πάντως υπάρχουν αναφορές ότι οι δράστες της επίθεσης μιλούσαν τουρκικά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι και στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού στο Μόναχο ένα άτομο είχε πέσει θύμα ληστείας ενώ πήγαινε να πάρει το λεωφορείο με προορισμό το Σάλτσμπουργκ.


Δείτε κι εδώ
loading...


Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Αν δεν λειτουργεί το κουμπί, κάντε copy - paste
την διεύθυνση

ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Στις 4 Νοεμβρίου 2018 και ημέρα Κυριακή, στις 13:00 το μεσημέρι ο Μιχάλης Παούρης έλαβε την πιο σημαντική διάκριση της καριέρας του στον πιο ιστορικό χώρο τεχνών του πλανήτη, το CARNEGIE HALL της Νέας Υόρκης.

Του απονεμήθηκε το 1ο Παγκόσμιο Βραβείο Κλασσικής Μουσικής με Μπουζούκι σε δικά του κλασσικά έργα.

Μια διάκριση που σηκώνει την Ελλάδα ακόμα πιο ψηλά μέσα από μια διαδρομή ενός οργάνου όπως το Μπουζούκι όπου η διαδρομή του ήταν εντελώς διαφορετική μέχρι σήμερα. Στο παρελθόν υπήρξαν σολίστες του Μπουζουκιού όπου έπαιξαν κλασσική μουσική αξιόλογα όμως αυτή τη φορά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Ο Μιχάλης Παούρης έχει 5 Βραβεία στη τζαζ μουσική και 3 βραβεία στην κλασσική μουσική (μαζί με το τελευταίο στο CARNEGIE HALL) , 12 δίσκους, 5 βιβλία σε τρεις γλώσσες και μια καριέρα γεμάτη με συναυλίες σε όλο τον κόσμο με συνεργασίες σημαντικές ειδικά στην παγκόσμια τζαζ μουσική σκηνή αλλά και διεθνή αναγνώριση από σπουδαίες προσωπικότητες.
Μέσα σε όλα αυτά τα βήματα δεν δίστασε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του, με όλο του το θάρρος και την αγνότητα της θέλησης για εξέλιξη, σε κάτι το οποίο μέχρι σήμερα κανείς δεν έχει κάνει. Έθεσε τον εαυτό του σε κρίση, μέσα σε χιλιάδες καλλιτέχνες, σαν έναν μουσικό που ξεκινάει από το μηδέν και επέλεξε να διαγωνιστεί σε έναν χώρο που το επίπεδο είναι πραγματικά πολύ υψηλό παγκοσμίως όπου ο όγκος της ύλης για γνώση είναι πραγματικά τεράστιος.

Πολύ δύσκολα ένας σολίστας θα έκανε κάτι τέτοιο διότι θα φοβόταν το να έρθει δεύτερος, τρίτος ή ακόμη και χωρίς διάκριση. Ο Μιχάλης Παούρης όμως όχι μόνο δεν δίστασε αλλά έστειλε και τις δικές του κλασσικές συνθέσεις να διαγωνιστούν τη στιγμή που όλοι έπαιζαν με ασφάλεια έργα των μεγάλων κλασσικών συνθετών. Ο Μιχάλης Παούρης όμως δικαιώθηκε και βγήκε πρώτος με το Μπουζούκι του για το επίπεδο της σύνθεσης αλλά και της δυσκολίας της εκτέλεσης των έργων του.


Βγήκε νικητής ο Ελληνας Μιχάλης Παούρης, με ένα ελληνικό όργανο, το Μπουζούκι, το οποίο ήταν άξιος ανταγωνιστής των υπολοίπων κλασσικών οργάνων όπως το Πιάνο, το Βιολί κ.ά.
Συγχαρητήρια αξίζουν μόνο σε αυτόν τον σπουδαίο σολίστα και η ιστορία του να φτάσει σε όλους τους Έλληνες που σίγουρα θα νιώσουν υπερήφανοι.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που μοναδικός μπουζουκίστας μας βραβεύεται σε τετόιο επίπεδο. Η προηγούμενη πρωτιά του ήταν στο πανεπιστήμιο του Μότσαρτ. Δείτε σχετικά εδώ


με πληροφορίες από το madeingreece.news
Δείτε κι εδώ
loading...


Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Αν δεν λειτουργεί το κουμπί, κάντε copy - paste
την διεύθυνση

ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Ο βασιλιάς των ζώων σε αυτό το βίντεο φαίνεται πως έχει μια… αχίλλειο πτέρνα και αυτή είναι ένα μικρό σκυλάκι!

Αυτό είδε μπροστά του δύο λιοντάρια και χωρίς να το σκεφτεί πήρε φόρα και τους «επιτέθηκε» κατά μέτωπο. Αυτά πάντως δεν έδειξαν να έχουν επιθετική διάθεση. Το -ακόμη- πιο περίεργο είναι πώς το σκυλί έβαλε στο… μάτι το αρσενικό λιοντάρι.

Το περιστατικό έλαβε χώρα στην Τανζανία




Δείτε κι εδώ
loading...


Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Αν δεν λειτουργεί το κουμπί, κάντε copy - paste
την διεύθυνση

ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Συγκάτοικός μας από τα αρχαία χρόνια, συνεχίζει να μας κάνει συντροφιά και μας κερδίζει με τον αξιαγάπητο χαρακτήρα του, τη χαριτωμένη εμφάνιση, το βολικό μέγεθος και την απροβλημάτιστη συμβίωση με άλλα ζώα. Εύστροφο και καθόλου απαιτητικό, το Κοκόνι είναι ιδανικό ακόμη και για πρωτάρηδες.


Photo courtesy of Carlo Raciti | www.carloraciti.com

Η εικόνα ενός μικρόσωμου σκύλου με εμφάνιση που θυμίζει αλεπουδίτσα -με κάπως μακρύ κορμί, μακρύ τρίχωμα, γυριστή ουρά και τριγωνικό κεφάλι- είναι γνώριμη σε όλους μας. Οι περισσότεροι έχουμε έρθει πρόσφατα σε επαφή με τέτοια σκυλάκια, ενώ άλλοι τα θυμόμαστε από τα παιδικά μας χρόνια – ίσως μάλιστα να απεικονίζονται να μας συντροφεύουν σε κάποια παλιά αναμνηστική φωτογραφία. Πολλοί έχουμε συμβιώσει μαζί τους, είτε τα καλοκαίρια στο χωριό είτε συγκατοικήσαμε κάποια στιγμή με ένα από αυτά, θεωρώντας συνήθως πως πρόκειται για ένα ημίαιμο Σπιτσάκι. Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν είναι ότι πρόκειται για μια πανάρχαια ελληνική φυλή που ονομάζεται Κοκόνι.

Ο διεθνής κριτής και εκτροφέας Στέλιος Μακαρίτης ταξιδεύει πολλά χρόνια σε απομονωμένα χωριά ανά την Ελλάδα ψάχνοντας ελληνικές φυλές ζώων, είτε πρόκειται για σκύλους είτε για οικόσιτα ζώα – πρόβατα, κατσίκες, κότες. «Είχα μαζί μου ένα Κοκόνι. Θυμάμαι τους μεγάλης ηλικίας ανθρώπους που με ρωτούσαν: “Πού το βρήκες το Κοκονάκι;” Και όταν απορούσα “μα πώς το γνωρίζετε το σκυλάκι αυτό;” μου έλεγαν ότι ήταν τα σκυλιά των παιδικών τους χρόνων. Αρα υπήρχε η φυλή και διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας. Ηταν μάλιστα αρκετά διαδεδομένη, αλλά ξεχάστηκε, κάτι που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο ότι ξεχάσαμε τα πάντα στην Ελλάδα, την ιστορία, την παράδοση, τα ζώα».


Photo courtesy of Carlo Raciti | www.carloraciti.com

Μια πανάρχαια ελληνική φυλή

Τα Κοκόνια υπάρχουν εδώ και χιλιάδες χρόνια -ίχνη τους βρέθηκαν στα γεωλογικά στρώματα της Εποχής του Λίθου-, ενώ πολλές αναπαραστάσεις σε αγγεία, αγάλματα, ειδώλια και νομίσματα μαρτυρούν την ύπαρξή τους και την κοντινή σχέση τους με την αρχαία ελληνική οικογένεια. Κείμενα και γκραβούρες φανερώνουν την αδιάσπαστη συνέχεια στη διατήρηση της φυλής από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα σε όλο τον ελλαδικό χώρο.

Η παρουσία τους ήταν συχνή στα αρχαιοελληνικά σπίτια. Αποκαλούνταν «παρέστια», επειδή τριγυρνούσαν στα πόδια των γυναικών όσο αυτές ετοίμαζαν το φαγητό στην εστία. Οι Αθηναίες αρχόντισσες τα έπαιρναν μαζί τους στην αγορά. Στις περισσότερες απεικονίσεις παιδιών από την αρχαία εποχή -π.χ. στο Μουσείο της Βραυρώνας- τα συνόδευε το μικρόσωμο σκυλάκι τους με το αλεπουδίσιο κεφάλι.
Η φυλή διατηρήθηκε μέχρι τις μέρες μας λόγω του μικρού μεγέθους της -δεν μπορούσαν κατά βάση να διασταυρωθούν με μεγαλόσωμα ζώα και, επιπλέον, στην ύπαιθρο δεν υπήρχαν ξένες μικρόσωμες φυλές- και της στενής σχέσης της με την οικογένεια, που πάντα τα προστάτευε. Ήταν μικρά σκυλάκια του σπιτιού και έχαιραν ιδιαίτερης μεταχείρισης, γιατί πάντα ήταν όμορφα, πολύ έξυπνα και δραστήρια.
Σήμερα τα συναντάμε σε όλη την Ελλάδα και ως τύπο, και ως όνομα, παρότι δεν υπάρχει ακόμα ευρέως οργανωμένη προσπάθεια για τη διάσωση της φυλής. Ο Στέλιος Μακαρίτης βρήκε τον ορισμό της λέξης «κοκόνι» σε ένα αρχαιοελληνικό λεξικό: «μικρός σκύλος του σπιτιού». Αλλά και οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν σήμερα τη λέξη γνωρίζουν ότι αναφέρεται σε έναν συγκεκριμένο τύπο ζώου.

Η αναγνώριση του προτύπου από τον Κυνολογικό Όμιλο Ελλάδος (ΚΟΕ) δεν ήταν απλή υπόθεση. Χρειάστηκε πολυετής έρευνα από τον Στέλιο Μακαρίτη στα πιο απόμακρα σημεία της χώρας. «Κατόπιν μετρήσεων πάρα πολλών δειγμάτων, παρατήρησα ότι τα κοινά και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχει η φυλή απαντούσαν σε πληθυσμούς τους οποίους χώριζαν τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις. Παρότι δεν
υπήρχε σχέση μεταξύ τους, καμία επαφή από το ένα σημείο στο άλλο, τα δείγματα παρουσίαζαν μεγάλη ομοιομορφία. Είναι απόδειξη ότι η φυλή και ο τύπος κρατήθηκαν καθαρά, αφού δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι υπήρχε συγγενικό αίμα σε μια τόσο μεγάλη απόσταση από το Βορρά έως το Νότο της Ελλάδας». Η αναγνώριση του προτύπου από τον ΚΟΕ σε εθνικό επίπεδο αποτελεί επιστέγασμα των κόπων του Στέλιου Μακαρίτη. Επόμενος στόχος είναι, μέσα από ένα πρόγραμμα εκτροφής και σταθεροποίησης, να έρθει και η αναγνώριση της φυλής σε διεθνή κλίμακα από τη Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία (FCI), γιατί το Κοκόνι πραγματικά το αξίζει.


Photo courtesy of Carlo Raciti | www.carloraciti.com

Συντροφιάς, αλλά όχι αγκαλιάς

Τα στοιχεία του χαρακτήρα του που το κάνουν αξιαγάπητο είναι τα ίδια που το βοήθησαν να επιβιώσει όλους αυτούς τους αιώνες στις σκληρές συνθήκες της υπαίθρου: ευστροφία, προσαρμοστικότητα, εξυπνάδα, πονηριά, θάρρος και ικανότητα να ζει αρμονικά με ανθρώπους και άλλα ζώα. Επιπλέον, τα φυσικά χαρακτηριστικά του -ευελιξία, γρηγοράδα, ταχύτητα στις αντιδράσεις, εξαιρετική όραση και ακοή- το έκαναν πάντα εξαιρετικά χρήσιμο στην αυλή, όπου φύλαγε τα μικρά οικόσιτα ζώα από τις αλεπούδες, έτρεπε σε φυγή τα τρωκτικά και προστάτευε το σπίτι και την οικογένεια με το οξύ του προειδοποιητικό γάβγισμα, σχηματίζοντας ιδανικό δίδυμο με τους μεγαλόσωμους σκύλους. «Δηλαδή, αν στον ίδιο χώρο συμβίωναν Κοκόνια με μεγαλόσωμους σκύλους-φύλακες, τα Κοκόνια έδιναν σήμα για να αναλάβουν δράση».

Στο δικό μας σπίτι θα προσαρμοστούν περίφημα, αρκεί να θυμόμαστε πως δεν μοιάζουν με τα άλλα μικρόσωμα. Δεν είναι σκυλάκια αγκαλιάς. Μπορούν να ζήσουν άνετα μέσα στο σπίτι, αλλά και στον κήπο. Έχουν ανάγκη από άσκηση και τρέξιμο, τους αρέσει να μαθαίνουν, αλλά κυρίως έχουν ανάγκη τη συντροφιά μας. Αντιλαμβάνονται τα πάντα, έχουν δηλαδή αίσθηση του τι συμβαίνει και δίνουν σήμα «συναγερμού». Είναι τα πλέον ιδανικά για παιδιά και ηλικιωμένους, καλά σκυλιά για πρωτάρηδες, προσφέρουν την τέλεια συμβίωση. Έξυπνα, στοργικά, πολύ αφοσιωμένα, αποκτούν εύκολα πολύ καλή επαφή με τα άλλα ζώα της οικογένειας, όχι μόνο τους σκύλους. Είναι ζώα με νοημοσύνη, συνεργάσιμα, εκπαιδεύσιμα, μαθαίνουν κόλπα εύκολα και μπορούν να κάνουν ατζίλιτι και άλλα σκυλίσια σπορ.

Εμφάνιση


Η ιδιαίτερη εμφάνιση της φυλής θυμίζει λίγο σκυλάκια τύπου Σπιτς. Όμως στην πραγματικότητα, όπως μας εξηγεί ο κ. Μακαρίτης, έχουν περισσότερες ομοιότητες με κάποιες φυλές Σπάνιελ. Έχουν γρήγορη και ζωηρή κίνηση. Το σώμα τους είναι μακρύτερο από ό,τι το ύψος τους. Έχουν τριγωνικό κεφάλι με ρύγχος κοντύτερο από το μήκος του κρανίου, πεσμένα αυτιά και χαρακτηριστική «περήφανη» φουντωτή ουρά, που σχηματίζει ημικύκλιο και πέφτει μαλακά στην πλάτη. Το τρίχωμα είναι κοντό στο πρόσωπο και στο μπροστινό μέρος των ποδιών, σχετικά μακρύ στο σώμα και στο λαιμό, και μακρύτερο στην ουρά και στους γλουτούς. Χρωματικά δεν υπάρχει περιορισμός. Μπορούμε να τα βρούμε σε όλα τα χρώματα και συνδυασμούς χρωμάτων.

Φροντίδα – περιποίηση

Είναι σκυλάκια ανθεκτικά και υγιέστατα, εύκολα, χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις φροντίδας και διατροφής. Δεν είναι φυλή που ζητάει. Δεν έχουν κληρονομικά προβλήματα υγείας και ζουν πολλά χρόνια, ίσως επειδή καλλιεργήθηκαν μέσα από τη φυσική επιλογή και όχι από την ανθρώπινη.

Επειδή η γούνα τους είναι μεταξένια, δεν αφήνουν πολύ τρίχωμα μέσα στο σπίτι. Την περίοδο που αλλάζουν μανδύα (συνήθως μία φορά το χρόνο) αρκεί ένα δίλεπτο – τρίλεπτο βούρτσισμα την ημέρα για να μαζέψουμε τη νεκρή τρίχα στη βούρτσα και να γλιτώσουμε τα χαλιά μας.


Photo courtesy of Carlo Raciti | www.carloraciti.com
Γιατί να πάρω Κοκόνι;

Αν σκεφτόμαστε να αποκτήσουμε έναν μικρόσωμο σκύλο συντροφιάς, αξίζει, πριν καταλήξουμε σε μια εισαγόμενη φυλή, να τα γνωρίσουμε. Θα τα αγαπήσουμε για το βολικό τους μέγεθος, τον αξιαγάπητο χαρακτήρα, την ευστροφία, την προσαρμοστικότητα και την ικανότητα να «τα βρίσκουν» με τους ανθρώπους και άλλα ζώα.

«Πέρα από το χαρακτήρα τους, που θα σας κερδίσει αναμφισβήτητα αν ζήσετε μαζί τους, είναι και ένα κομμάτι της ιστορίας μας. Όπως όλες οι παραδοσιακές φυλές, τα Κοκόνια αξίζει να σωθούν, γιατί δημιουργήθηκαν όχι τόσο από την επιλογή του ανθρώπου, αλλά από την επιλογή της φύσης, που πιστεύω ότι είναι πιο σοφή. Καλλιεργήθηκαν μέσα στους αιώνες, προσαρμοσμένα στο κλίμα, στο περιβάλλον και στις ανάγκες κάθε περιοχής. Και τους αξίζει πραγματικά να αποκτήσουν και πάλι τη θέση που είχαν στην ελληνική οικογένεια. Να ξαναγίνουν δημοφιλή στα ελληνικά σπίτια. Γιατί είναι πραγματικά ένα σκυλάκι-θησαυρός».

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε στη διάσωσή τους

«Η φυλή έχει περιορισμένα άτομα και είναι καλό να αναπτυχθεί σε αριθμούς προκειμένου να σωθεί. Πρέπει να απλωθεί η γενετική βάση, να υπάρχουν περισσότερες γραμμές αίματος, ώστε να παραμείνει υγιής ο πληθυσμός με την αναγνώριση περισσότερων σκύλων και την επιλεκτική αναπαραγωγή τους», μας εξηγεί ο Στέλιος Μακαρίτης.

Αν πιστεύετε πως έχετε ένα τέτοιο σκυλάκι ή αν γνωρίζετε ένα τέτοιο σκυλάκι (αν δηλαδή ανήκει σε κάποιον φίλο, γνωστό ή συγγενή σας) επικοινωνήστε με τον ΚΟΕ (www.koe.gr, τηλ. 210-81.45.165) για να μάθετε πότε είναι η επόμενη εκδήλωση αναγνώρισης της φυλής. Μπορεί να έχετε κάποιες αμφιβολίες, αλλά αξίζει να πάρετε και μια δεύτερη γνώμη από έναν κριτή. «Μπορεί με αυτόν τον τρόπο να βρεθούν κάποια πολύ ωραία δείγματα της φυλής, άγνωστα και ίσως χαμένα».

Αν ενδιαφέρεστε να αποκτήσετε ένα Κοκόνι μπορείτε να ενημερωθείτε από τον ΚΟΕ για τις γέννες που έχουν δηλωθεί τους τελευταίους μήνες στα αρχεία του ομίλου.

info

Προέλευση: Αρχαία Ελλάδα.

Προορισμός: Σκύλος συντροφιάς και ειδοποίησης, φύλακας μικρών οικόσιτων ζώων.

Μέγεθος: Μικρό.

Βάρος: 4 – 8 κιλά.

Ύψος στο ακρώμιο: αρσενικά 24 – 28 εκ., θηλυκά 23 – 27 εκ.

Χαρακτήρας: Ζωηρό, χαρούμενο, έξυπνο, πιστό, συνεργάσιμο.

Σωματικές ικανότητες: Ενεργητικό, ευέλικτο, ανθεκτικό, ταχύτατο στις αντιδράσεις, με δυνατή ακοή και όραση και οξύ γάβγισμα.

Προβλήματα υγείας: Ανθεκτικό, εύκολο στη φροντίδα, δεν παρουσιάζει σοβαρά προβλήματα υγείας.


Ένα τυπικό δείγμα Κοκονιού (Photo courtesy of Carlo Raciti | www.carloraciti.com)

Μορφολογική περιγραφή

Γενική εμφάνιση: Μικρόσωμος σκύλος, με κορμό μακρύτερο σε σχέση με το ύψος του. Η ουρά σχηματίζει ημικύκλιο. Συμπαγής, αρκετά καλά δεμένος, αρμονικός, μήκος κορμού μακρύτερο από το ύψος στο ακρώμιο.

Κεφάλι: Σε αναλογία με το σώμα, τριγωνικό, με πεσμένα αυτιά. Κρανίο μετρίως θολωτό, με εύρος ελαφρώς μικρότερο από το μήκος του.

Ρύγχος: Κοντύτερο του κρανίου, σφηνοειδές, λεπταίνει σταδιακά από τη βάση του προς το ακρορρίνιο. Μύτη μαύρη, μέτριου μεγέθους, επίπεδη, με ανοιχτά ρουθούνια.

Στόμα: Γνάθοι καλά ανεπτυγμένες, με κανονική οδοντοστοιχία και δάγκωμα τύπου ψαλίδας. Χείλη σχετικά λεπτά, σφιχτά, μαύρου χρώματος.

Μάτια: Μέτριου μεγέθους, αμυγδαλωτά, με σφιχτά βλέφαρα και ίριδες σκούρου καστανού χρώματος.

Αυτιά: Τριγωνικά, μέτριου μεγέθους, πεσμένα και ευκίνητα, τοποθετημένα σχετικά ψηλά, πάνω από τη νοητή γραμμή του ματιού. Καλύπτονται από κοντό τρίχωμα (ή μακρύτερο τρίχωμα στο εξωτερικό μέρος τους, από τη βάση μέχρι το μέσον του πτερυγίου).

Λαιμός: Μέτριου μήκους, ελαφρώς τοξωτός, με σφιχτό δέρμα.

Σώμα: Συμπαγές, αρκετά δεμένο, αρμονικό, με μήκος μακρύτερο του ύψους του. Ράχη επίπεδη και συμπαγής, κατά την κίνηση κρατιέται σταθερή. Λεκάνη δυνατή, με εύρος, ελαφρώς κεκλιμένη. Στήθος φαρδύ, βαθύ και καλά απλωμένο. Προστέρνο τονισμένο. Κάτω γραμμή θώρακα σχετικά ίσια. Μετρίως ανασυρμένη κοιλιά. Ακρώμια ελαφρώς εμφανή.

Ουρά: Καλύπτεται από πλούσιο τρίχωμα σχηματίζοντας θύσανο, φέρεται ψηλά σχηματίζοντας ημικύκλιο, η άκρη της ακουμπά στην πλάτη. Κατά τη στάση ή την ανάπαυση, μπορεί να φέρεται πεσμένη, χωρίς αυτό να είναι λάθος.

Μπροστινά άκρα: Ίσια, μέσου μήκους, παράλληλα μεταξύ τους, οι άκρες τους μπορεί και να τείνουν ελαφρώς προς τα έξω, το πίσω μέρος τους καλύπτεται από μακρύτερο τρίχωμα. Ωμοπλάτες μακριές, καλά κεκλιμένες, σχετικά μυώδεις, ενώνονται σταθερά με το θώρακα. Αγκώνες κοντά στο σώμα και καλά δεμένοι με αυτό.

Πίσω άκρα: Δυνατά, μυώδη, με πίσω σκέλη ίσια και παράλληλα μεταξύ τους. Μηροί δυνατοί, καλού μήκους και φαρδείς. Γόνατα δυνατά, με μέτρια γωνίωση. Ταρσοί χαμηλά τοποθετημένοι με ίσια και κάθετα μετατάρσια.

Πέλματα: Μικρά, στρογγυλωπού σχήματος, ελαφρώς τοξωτά, με γερά νύχια, μπορεί να τείνουν και ελαφρώς προς τα έξω σε κάποια δείγματα. Τα πίσω πέλματα ελαφρώς κοντύτερα.

Δέρμα: Ελαστικό και σφιχτό σε ολόκληρο το σώμα. Ποτέ χαλαρό.

Τρίχωμα: Διπλός μανδύας. Εξωτερικός μακρύς, λεπτός, ίσιος ή ελαφρώς κυματιστός. Υπομανδύας κοντός, πυκνός. Τρίχωμα κοντό στο πρόσωπο και στα πρόσθια μέρη των σκελών, μετρίως μακρύ στον κορμό και στο λαιμό (ειδικότερα στους αρσενικούς) και μακρύτερο στην ουρά και στους γλουτούς.

Χρώμα: Όλα τα χρώματα και οι συνδυασμοί χρωμάτων είναι αποδεκτά.


* Ευχαριστούμε τον Στέλιο Μακαρίτη και τη Δάφνη Καρυοφύλλη, που μας διέθεσαν τα υπέροχα Κοκόνια τους για τη φωτογράφιση

Από την Κλέα Μοριανού

trihes.gr
Δείτε κι εδώ
loading...


Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Αν δεν λειτουργεί το κουμπί, κάντε copy - paste
την διεύθυνση

ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Ένας αθεράπευτα ταγμένος ιάπωνας σχεδιαστής χρειάστηκε περισσότερο από δύο χρόνια κοπιώδους δουλειάς για να παρουσιάσει τον πρώτο κύβο του Ρούμπικ που λύνεται μόνος του.

Το κλασικό παιχνίδι περιστρέφεται αυτόνομα και μοιάζει μαγικό. Ο εφευρέτης από το Τόκιο δεν θέλει μάλιστα να γίνει γνωστός με το όνομά του, αποκαλώντας απλώς τον εαυτό του «Human Controller».

Συνέλαβε την ιδέα τον Μάρτιο του 2016, όταν είδε ένα ρομπότ που είχε προγραμματιστεί να λύνει τον διάσημο κύβο.

Ο 40χρονος Human Controller ολοκλήρωσε τον άθλο του στις 13 Σεπτεμβρίου 2018, 29 μήνες από τη στιγμή που είπε να δοκιμάσει δηλαδή. Τον τύπωσε σε 3D printer και έχει στην καρδιά του έναν μικρό υπολογιστή, που καθοδηγεί τις κινήσεις ώστε να λύνεται κάθε φορά, όσο και αν τον μπερδέψεις.

Αναμφίβολα μια αποφασιστική νίκη κατά του ανθρώπου που μας χάρισε μια από τις πιο χιλιοτραγουδισμένες σπαζοκεφαλιές όλων των εποχών…


Δείτε κι εδώ
loading...


Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Αν δεν λειτουργεί το κουμπί, κάντε copy - paste
την διεύθυνση

ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Υλικά

500 γρ. πένες
1 κουτ. σούπας ελαιόλαδο
40 γρ. κουκουνάρια
5 – 6 λιαστές ντομάτες (από βαζάκι με ελαιόλαδο)
4 γεμάτες κουτ. σούπας πέστο βασιλικού (έτοιμο σε βαζάκι στα σούπερ μάρκετ)
40 γρ. παρμεζάνα, τριμμένη

Διαδικασία


Βράζουμε τις πένες σε κατσαρόλα με αλατισμένο νερό, σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας. 
Όταν οι πένες είναι έτοιμες, τις στραγγίζουμε.
Στην ίδια κατσαρόλα σε 1 κουτ. σούπας ελαιόλαδο καβουρδίζουμε τα κουκουνάρια, ανακατεύοντας και προσθέτουμε τις πένες. Κόβουμε τις λιαστές ντομάτες σε μεγάλα κομμάτια και τις ρίχνουμε μαζί με το πέστο βασιλικού και την παρμεζάνα στην κατσαρόλα. 
Ανακατεύουμε καλά και σερβίρουμε.
Δείτε κι εδώ
loading...


Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Αν δεν λειτουργεί το κουμπί, κάντε copy - paste
την διεύθυνση

ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Δεν είναι η πρώτη φορά που βγαίνει έξω εκκεντρικά ντυμένη! 
Αυτή τη φορά επέλεξε να φορέσει ένα κόκκινο μίνι φόρεμα και όπως ήταν φυσικό, τράβηξε πάνω της όλα τα βλέμματα. 

Η γνωστή τραγουδίστρια, Rita Ora, που μας έχει συνηθίσει σε σέ ξι εμφανίσεις, το βράδυ της Δευτέρας γιόρτασε με φίλους σε γνωστό club του Λονδίνου με αφορμή τη δημιουργία του νέου της άλμπουμ
Η 27χρονη, συνδύασε το κόκκινο αυτό φόρεμα με ψηλοτάκουνα παπούτσια, ενώ τα μαλλιά της τα έπιασε πάνω…. 


Δείτε φωτογραφίες από την εμφάνισή της παρακάτω… 
Το τόλμησε! Βγήκε έξω με αυτό το εκκεντρικό φόρεμα!
Το τόλμησε! Βγήκε έξω με αυτό το εκκεντρικό φόρεμα!
Το τόλμησε! Βγήκε έξω με αυτό το εκκεντρικό φόρεμα!
Το τόλμησε! Βγήκε έξω με αυτό το εκκεντρικό φόρεμα!
Το τόλμησε! Βγήκε έξω με αυτό το εκκεντρικό φόρεμα!



Πηγή: www.gossip-tv.gr
Δείτε κι εδώ
loading...


Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Αν δεν λειτουργεί το κουμπί, κάντε copy - paste
την διεύθυνση

ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Η Ελβετία ψηφίζει αυτήν την Κυριακή για ένα θέμα εθνικής σημασίας που έχει διχάσει την χώρα: εάν θα επιδοτήσει τους κτηνοτρόφους, που αφήνουν τα κέρατα των αγελάδων και των κατσικών να αναπτύσσονται φυσιολογικά.

Το δημοψήφισμα για την προστασία της «αξιοπρέπειας των εκτρεφόμενων ζώων» διεξάγεται έπειτα από πρωτοβουλία του 66χρονου αγρότη Αρμέν Καπόλ. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι «το να ακούει» τις αγελάδες του ήταν η έμπνευσή του για την εκστρατεία που έκανε για 9 χρόνια προκειμένου να χρηματοδοτήσει τον επιπλέον χώρο για βοσκή που χρειάζονται τα ζώα με κέρατα.


«Πρέπει να σεβόμαστε τις αγελάδες όπως είναι. Αφήστε ήσυχα τα κέρατά τους. Όταν τις κοιτάζει κανείς, εκείνες κρατούν το κεφάλι τους ψηλά και είναι υπερήφανες. Όταν κόβουμε τα κέρατά τους, είναι θλιμμένες» σημείωσε ο αγρότης στο πρακτορείο ειδήσεων Ροιτερς, από το μικρό του αγρόκτημα στο βορειοδυτική Ελβετία.

Στα τρία τέταρτα των ελβετικών αγελάδων, που αποτελούν εθνικό σύμβολο και τουριστική ατραξιόν, αφαιρούνται τα κέρατα ή είναι γενετικά χωρίς κέρατα.

Ο Καπόλ λέει ότι τα κέρατα βοηθούν τις αγελάδες να επικοινωνήσουν και να ρυθμίσουν την θερμοκρασία του σώματός τους. Ζητάει από το ελβετικό κράτος μια ετήσια επιχορήγηση ύψους 190 ελβετικών φράγκων ανά αγελάδα με κέρατα για τους αγρότες.

Δείτε κι εδώ
loading...


Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
Αν δεν λειτουργεί το κουμπί, κάντε copy - paste
την διεύθυνση