Από το Blogger.

ΧΡΗΣΙΜΑ

_______ _________
ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR



Εχεις stress; Θα γεράσεις σύντομα ισχυρίζονται οι επιστήμονες, αλλά όχι τόσο σωματικά, όσο… εγκεφαλικά, αφού κάθε στρεσογόνο περιστατικό φαίνεται να γερνάει τον εγκέφαλο κατά τέσσερα χρόνια.

Στο πλαίσιο Συνεδρίου για το Elzheimer, επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Ουϊσκώνσιν μελέτησαν 1.320 άνδρες και γυναίκες, μέσης ηλικίας 58 ετών, για να εξετάσουν πόσο επηρεάζουν οι αντιξοότητες της ζωής την υγεία του εγκεφάλου.

Έτσι, εντόπισαν 27 στρεσογόνα περιστατικά, με το κάθε ένα από αυτά να μπορεί να προκαλέσει πρόωρη γήρανση του εγκεφάλου η οποία ενδέχεται να ανοίγει το δρόμο για εκδήλωση άνοιας αργότερα στη ζωή, όπως αναφέρει το organiclife.gr.



Στρεσογόνα περιστατικά στην παιδική ή εφηβική ηλικία:

    Η επανάληψη μιας σχολικής χρονιάς
    Η απομάκρυνση από το σπίτι
    Η ανεργία, ο αλκοολισμός και η χρήση ουσιών από τον γονιό
    Η εγκατάλειψη του σχολείου
    Η ολιγοήμερη ή οριστική αποβολή από το σχολείο
    Σε οποιαδήποτε ηλικία:
    Η εγκατάλειψη των πανεπιστημιακών σπουδών
    Η απόλυση
    Η μακροχρόνια ανεργία
    Ο θάνατος συγγενικού προσώπου (γονιός, αδελφός, παιδί)
    Το διαζύγιο των γονέων
    Η απιστία του/της συντρόφου
    Τα προβλήματα με τα πεθερικά
    Ένα σοβαρό ατύχημα του παιδιού
    Η απώλεια της οικίας εξαιτίας φυσικού φαινομένου ή φωτιάς
    Η σωματική ή σεξουαλική επίθεση
    Τα σοβαρά προβλήματα με το νόμο
    Η φυλάκιση
    Η χρεοκοπία
    Η απώλεια περιουσίας
    Η διαβίωση με επιδόματα
    Η ένταξη στις Ένοπλες Δυνάμεις
    Ο πόλεμος

Όπως είπαν οι ερευνητές στο συνέδριο, όσοι εθελοντές είχαν περάσει τα περισσότερα τέτοιου είδους προβλήματα είχαν τις χειρότερες επιδόσεις στα τεστ των νοητικών δεξιοτήτων.

Η πιο πιθανή εξήγηση είναι πως ευθύνεται η έντονη φλεγμονή που προκαλεί το στρες και η οποία είναι γνωστό ότι επιφέρει πολλές βλάβες στους ιστούς.
Δείτε κι εδώ
loading...



Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

O Brett Davies είναι ένας Βρετανός μπαρμπέρης από το Μπέρμιγχαμ της Μεγάλης Βρετανίας που όπως αποδεικνύεται από τις φωτογραφίες τα χέρια του δεν πιάνουν μόνο με το ψαλίδι αλλά και με τις κατασκευές πατωμάτων. 

Το πάτωμα του κόστισε μόλις 700 λίρες Αγγλίας, περίπου 780 ευρώ και να φανταστούμε συν τις κόλες, για να το ολοκληρώσει που όπως δήλωσε τους πήρε 3,5 μήνες για να το τελειώσουν. 

Ουσιαστικά πήρε 70.000 μονόλεπτα τις λίρας και τα κόλλησε στην κυριολεξία στο πάτωμα.

Βέβαια δεν το έκανε μόνος γιατί είχε την βοήθεια του πατέρα του που όπως ο ίδιος δήλωσε στα ΜΜΕ τους φάνηκε ένας αιώνας αλλά άξιζε μιας και το αποτέλεσμα είναι μοναδικό και σίγουρα δίνει μια ξεχωριστή όψη που κανένας πελάτης δεν θα ξεχάσει. Ο 46χρονος ιδιοκτήτης του καταστήματος που λειτουργεί εδώ και 26 χρόνια δήλωσε ότι αναγκάστηκαν να επισκεφθούν πολλές τράπεζες για να τους χαλάσουν τα χρήματα σε μονόλεπτα και ήταν μια διαδικασία που τους καθυστέρησε.







Δείτε κι εδώ
loading...



Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Πώς θα μπορούσε με δεμένα τα μάτια ένα νεαρό κορίτσι, να έχει την ικανότητα να διαβάζει ότι είναι γραμμένο σε ένα κομμάτι χαρτί μπροστά της;

Το εννέα-ετών κορίτσι από την Ινδία, εξέπληξε τους πάντες όταν πρόσφατα τις κάλυψαν τα μάτια και μπορούσε ακόμα να διαβάσει ένα χαρτί που τοποθετήθηκε μπροστά της.

Ένας γκουρού από την Ινδία λέει ότι της δίδαξε πώς να χρησιμοποιήσει αυτή τη μοναδική ικανότητα και να μπορεί βλέπει με το τρίτο μάτι της.

Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αυτό είναι ένα δώρο που της δόθηκε, μιας και λίγοι άνθρωποι στον κόσμο έχουν, μια τέτοια ικανότητα.


Δείτε κι εδώ
loading...



Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

Η Jessica Burciaga δεν χρειάζεται και πολλές συστάσεις. Κάνει θραύση στο Instagram κι αυτό λόγω των πληθωρικών προσόντων της τα οποία αποκτούν ολοένα και περισσότερους θαυμαστές.
Έχει τελειώσει αθλητικογράφος αλλά την κέρδισε ο χώρος του μόντελινγκ και κυρίως οι αποκαλυπτικές φωτογραφίσεις. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να ξαπλώσει στο πάτωμα, στην άμμο, στη θάλασσα ή να κάτσει στα βράχια για το... καλό μίας φωτογράφισης.

jessicaburciaga2 jessicaburciaga3 jessicaburciaga4 jessicaburciaga5 jessicaburciaga6 jessicaburciaga9 jessicaburciaga7 jessicaburciaga8 jessicaburciaga10 jessicaburciaga1
Δείτε κι εδώ
loading...



Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

 Διαπίστωσα ότι όλο το προηγούμενο βράδυ, βρίζατε εδώ τον Σαββόπουλο. Αφορμή αν κατάλαβα, υπήρξε μια παπαριά του ΣΚΑΪ -και συγχωρέστε μου τον πλεονασμό.
Δεν είδα ούτε μισό λεπτό από τη συναυλία, αλλά βρίσκω την ευκαιρία να εξαπολύσω έναν λίβελο κατά του Σαββόπουλου, τον οποίον κρατάω μέσα μου από καιρό. Δηλαδή όχι πολύ μέσα μου, τα χω πει όπου μπορούσα, αλλά σκρίπτα μάνεντ βέρμπα βόλεντ και τα λοιπά.
Ο Σαββόπουλος είναι ένας άρρωστος κλέφτης. Άρρωστος. Όλα αυτά που λέτε ότι παλιά έγραφε ωραία τραγούδια και τέτοια, είναι όλα κλεμμένα. Μετά από μελέτη, τείνω να πιστεύω ότι δεν υπάρχει ούτε μια λέξη στο έργο του που να είναι δική του.
Προσοχή! Η κλοπή και η λογοκλοπή είναι κάτι που εμφανίζεται στην τέχνη. Πολλά ωραία κείμενα, ποιήματα, ρεφρέν είναι κλεμμένα από κάτι άλλο. Στην αρχή σε σοκάρει, μετά το συνηθίζεις. Ας πούμε το ποίημα του Ουράνη «Θα πεθάνω ένα πένθιμο του Φθινόπωρου δείλι», που όλοι αγαπήσαμε με τη μουσική των Διάφανών Κρίνων, δεν είναι παρά μια σκαστή λογοκλοπή ενός ποιήματος του Σέζαρ Βαγιέχο:
«Θα πεθάνω στο Παρίσι με μια νεροποντή/ μια μέρα που την θυμάμαι κιόλας τώρα/ Θα πεθάνω στο Παρίσι -και δεν τρέχω να φύγω-/ ίσως, σαν σήμερα, μια Πέμπτη φθινοπώρου.
Ναι, Πέμπτη θα ‘ναι, γιατί Πέμπτη σήμερα που γράφω/ αυτούς τους στίχους, φόρεσα τόσο άθελά μου/ τις ωμοπλάτες και ποτέ σαν σήμερα δεν είδα,/ μόλο το δρόμο μου, τον εαυτό μου τόσο μόνο.
Θα λένε, ο Καίσαρας Βαγιέχο είναι νεκρός/ τον χτυπούσαν
όλοι/ χωρίς εκείνος να τους έχει κάνει τίποτα/ τον χτυπούσαν σκληρά μ’ ένα σκληρό ραβδί,
Επίσης και μ’ ένα σκοινί, είναι μάρτυρές μου/ οι μέρες Πέμπτες / και τα κόκαλα της ράχης/ η μοναξιά, η βροχή, οι δρόμοι», γράφει ο Βαγιέχο, έρχεται μετά ο Ουράνης, το ξαναγράφει με τα δικά του λόγια, ωραίο είναι και του Ουράνη, πάμε παρακάτω.
Στην περίπτωση του Σαββόπουλου δεν πρόκειται περί αυτού. Ο Σαββόπουλος έχει στήσει μια ολόκληρη περσόνα πάνω στην κλοπή, η οποία είναι και το μόνο πράγμα στον κόσμο στο οποίο φαίνεται να έχει ταλέντο. Κλέβει τα πάντα. Το ντύσιμο, οι δηλώσεις, τα εξώφυλλα των δίσκων, τα σαρδάμ, οι αυτοσαρκασμοί, τίποτα επάνω του δεν είναι δικό του.
Πρωτάκουσα για αυτή του την τάση από τον ποιητή Νίκο Καρούζο, ο οποίος διαμαρτυρόταν ότι ο Σαββόπουλος του είχε κλέψει ένα ποίημα σχετικό με την εξέγερση στα Αμπελάκια. Ήμουν μικρός, δεν έδωσα σημασία, δεν κατάλαβα κιόλας. Αργότερα, άρχισα να καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος έχει θέμα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, βρέθηκα στον Λυκαβηττό να παρακολουθήσω μια συναυλία κάποιου Λούτσιο Ντάλλα. Δεν τον γνώριζα. Ξαφνικά είδα στην σκηνή τον Σαββόπουλο να τραγουδάει ιταλικά. Δε μιλάμε για επιρροή. Όλη την παρουσία του ο Σαββόπουλος την έχει στήσει πάνω στον Ντάλλα. Το μούσι, τις τιράντες, τα σκουφιά, τα ταμπούρλα που βαράει στις συναυλίες, όλα μα όλα είναι από εκεί. Ως εδώ πρόκειται για μια απλή μίμηση. Όταν όμως ο Λούτσιο Ντάλλα απόφάσισε για λόγους προβοκάτσιας να κουρευτεί και

να ξυριστεί, ο Σαββόπουλος έκανε το ίδιο ακριβώς: κουρεύτηκε και ξυρίστηκε. Κι όταν ο Ντάλλα επέστρεψε στο παλιό του στυλ, ο Σαββόπουλος έκανε το ίδιο.
Φυσικά του έκλεψε και 1-2 τραγούδια, κάνοντας το σύνηθες: στην αρχή τα παρουσίασε για δικά του και μετά από λίγα χρόνια, σα να μη συμβαίνει τίποτα είπε ότι πρόκειται για διασκευές.
To 1966 ο Σαββόπουλος εμφανίστηκε στο προσκήνιο με τον δίσκο «Το Φορτηγό». Όπως έγραφε ο δίσκος, στίχοι – μουσική στα τραγούδια ήταν δικοί του. Για μουσική δεν το πολυσυζητάμε, ο Σαββόπουλος ομολογεί ότι δεν έχει ιδέα. Αλλά οι στίχοι είναι στιχάρες:
«Ο εργάτης βλαστημάει και τραβάει για τον σταθμό/ να ο ήλιος ανεβαίνει σαν σημαία στον ουρανό/ μπρος στης φάμπρικας την πύλη ο εργάτης σταματά/ όμορφη η μέρα γνέφει κι απ’ το ρούχο τον τραβά
Ε ε σύντροφέ μου αχ τι κακό/ μέρα μ᾿ ήλιο σαν κι αυτό/ να την τρώει τ’ αφεντικό», γράφει στο «Ήλιε ήλιε αρχηγέ», τσαλαβουτώντας στα νερά του βιωματικού ταξικού στίχου.
Το 2000 στη Γαλλία πια, προσπαθούσα να μάθω τους Γάλλους ποιητές και να εξοικειωθώ με τη γλώσσα. Μια μέρα έπεσα πάνω στο ακόλουθο ποίημα του Ζακ Πρεβέρ (μετάφραση δική μου):
«Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Μπροστά στην πόρτα του εργοστασίου
ο εργάτης σταματά ξαφνικά
κι όπως γυρνά
κοιτάζει τον ήλιο
τόσο κόκκινο, τόσο στρογγυλό
τόσο χαμογελαστό στον μολυβδένιο ουρανό του
κλείνει το μάτι χαρούμενα
Πες λοιπόν σύντροφε ήλιε
δε βρίσκεις ότι είναι μαλακία
μια μέρα σαν αυτή
να τη δίνουμε στο αφεντικό;»
Στη Γαλλία, μπόρεσα να διαπιστώσω διάφορες ακόμα λογοκλοπές «του ταλαντούχου τροβαδούρου μας από τη Μακεδονία», που έλεγε και ο Τζίμης Πανούσης πριν πεθάνει, τόσες πολλές που έπαψε να μου κάνει εντύπωση και μερικές δεν τις θυμάμαι πια. Πχ ο στίχος για το «βρώμικο ψωμί» που «τρώνε όσοι αγαπάνε» είναι του Λεό Φερρέ, όπως και το «Μια θάλασσα μικρή».
Από όλους όσους έκλεψε ωστόσο ο Σαββόπουλος, την κορυφαία θέση κατέχει ο Μπομπ Ντίλαν. Το 1968 ο Σαββόπουλος έκλεψε το »The Wicked Messenger» (στίχους και μουσική) και το παρουσίασε για δικό του ως «Άγγελος Εξάγγελος» -λίγα χρόνια μετά, το παρουσίαζε κι αυτό ως διασκευή. Αυτό όμως είναι το έλασσον. Από τον Ντίλαν ο Σαββόπουλος έκλεβε και συνεχίζει να κλέβει ότι πετούσε κι ό,τι κολυμπούσε. Εβγαζε ο Ντίλαν το »The lonesome death of Hattie Carol»; Απαντούσε ο Σαββόπουλος με την «Θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη». Έβγαζε ο Ντίλαν το »The Hurricaine», 9 λεπτά τραγούδι για τον ισοβίτη Ρούμπιν Κάρτερ; Τσακ, απαντούσε ο Σαββόπουλος με το «Μακρύ ζεϊμπέκικο» για τον Νίκο Κοεμτζή. Έγραφε ο Ντίλαν το »My back pages»; Απαντούσε ο Σαββόπουλος με το «Οι πίσω μου σελίδες» (που δε σημαίνει κάτι στα ελληνικά). Σε αυτό το τραγούδι υπήρχε και ο ακατανόητος στίχος «ευαίσθητη αθλήτρια/ δεν ξέρει τι χρωστάει/ στον πάνσοφό της εραστή/ που απόψε παρατάει», που μας κάνει να πιστέψουμε ότι ο Σαββόπουλος τα ‘χε και αυτός με τη Σιουζ Ροτόλο, όπως ο Ντίλαν, ή με κάποια άλλη γυμνάστρια, τον παράτησε κι αυτόν και της τα χώνει. Ή ότι βρήκε ωραίο τον στίχο, που είναι από άλλο τραγούδι, και τον κότσαρε. Αργότερα, όταν ο Ντίλαν χώρισε με τη γυναίκα του και έγραψε το »Sara», ο Σαββόπουλος δεν κάθησε να σκάσει και έγραψε το «Άσπα».
Το 1975, ο Σαββόπουλος έβγαλε τον δίσκο «Δέκα χρόνια κομμάτια». Ο δίσκος είχε ένα οπισθόφυλλο πολύ εμπνευσμένο. Για την ακρίβεια ήταν εμπνευσμένο από τον δίσκο »Bringing it all back home» του Ντίλαν, από τον οποίον το είχε κλέψει. Υπόψην ότι εκείνα τα χρόνια οι δίσκοι εισαγωγής ήταν πολύ σπάνιοι στην Ελλάδα και αυτοί που μπορούσαν να καταλάβουν την κλοπή ελάχιστοι.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, ο Ντίλαν έφαγε μια φλασιά κι έγινε χριστιανός. Ήταν η χειρότερη φλασιά που μπορούσε να φάει, αλλά ο Σαββόπουλος είναι έντιμος, όταν κλέβει κάποιον τον κλέβει και στα καλά και στα άσχημα: έγινε κι αυτός χριστιανός. Γκαντ γκρέις τραγούδαγε ο Ντίλαν, του θεού η χάρη έκανε ηχώ ο Σαββόπουλος. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, συνεχίζοντας τον κατήφορο, ο Ντίλαν άρχισε να κάνει περιοδεία στις βάσεις του αμερικάνικου στρατού. Αμέσως ο Σαββόπουλος άρχισε περιοδεία στα ελληνικά στρατόπεδα, όπου μαζεύανε τους φαντάρους να τον ακούσουν με το ζόρι. Ο Ντίλαν δήλωσε ότι το έκανε αυτό όταν «κατάλαβε ότι ο στρατός απορροφά τα πιο λαϊκά κομμάτια της Αμερικής, στα οποία ήθελε να απευθυνθεί». Ο Σαββόπουλος επανέλαβε την ίδια δήλωση λέξη προς λέξη, αδιαφορώντας ότι στην Ελλάδα ο στρατός είναι υποχρεωτικός και η δήλωση αυτή δεν έχει καμία έννοια. Όταν το ’90 ο Ντίλαν το γύρισε στην οικολογία, ο Σαββόπουλος έκανε και τις πρώτες του οικολογικές δηλώσεις. Και όταν ο Ντίλαν έδωσε τραγούδι του για διαφήμιση, προκαλώντας σκάνδαλο, ο Σαββόπουλος έκανε ακριβώς το ίδιο. Αργότερα, φόρεσε και το ίδιο κηπουρικό καπέλο. Πρόκειται περί ψύχωσης.
Δεν έχει νόημα να συνεχίσω να παρουσιάζω περιπτώσεις λογοκλοπής του Σαββόπουλου. Άλλωστε ο άνθρωπος δεν είναι ένας κοινός λογοκλόπος, έχει προσαρμόσει τη ζωή του όλη πάνω σε άλλους ανθρώπους, μια ιδέα που μου φαίνεται τρομακτική.
Μαθημένος να παπαγαλίζει αυτά που ήταν κοινοτοπίες ενός εναλλακτικού λόγου κάποτε, δεν μου κάνει καμία εντύπωση ότι γερνώντας άρχισε να παπαγαλίζει τις κοινοτοπίες της αντίδρασης. Οι νέοι δεν τον άκουγαν πια, αυτός είναι ο πρώτος λόγος για τον οποίον γκρινιάζουν οι γέροι, οπότε ο Σαββοπουλος έστρεψε την ημιμάθειά του προς την δεκτική αγκαλιά της παράδοσης. Άρχισε να αντιδρά στους νεωτερισμούς, την απελευθέρωση των ενστίκτων και όλα αυτά τα οποία τον ξεπερνούσαν και δε μπορούσε να τα ακολουθήσει. Τα τελευταία 30 χρόνια, αναγκαζόμενος ολοένα και περισσότερο να μιλάει με δικά του λόγια, εκφέρει έναν λόγο που κινείται από τη βαθιά συντήρηση μέχρι το ρατσισμό. Τόσο μπορεί.
Υπό αυτή την έννοια δεν βρίσκω κανένα λόγο να νιώθει κανείς έκπληξη ή να κατηγορεί για κάποιου τύπου προδοσία τον Σαββόπουλο: ο τύπος έκανε πάντοτε μπίζνες μετατρέποντας τον λόγο των άλλων σε λουτρό κοινοτοπίας και αυτό συνεχίζει να κάνει. Το μόνο κίνητρο για να τον βρίσεις, είναι η αγνή πηχτή αντιπάθεια.
Κι αυτή όχι πάντα. Γιατί, «»δεν υπάρχει λόγος να ταράζεσαι» ακούστηκαν τα λόγια του ληστή», όπως έλεγε κι ο Ντίλαν.
(Στη φωτογραφία ο Σαββόπουλος δείχνει πού να τους στείλουμε τους μετανάστες)
Κείμενο: Γιάννης Ανδρουλιδάκης
Δείτε κι εδώ
loading...



Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά
ΚΑΝΤΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ MATI GR

«Μαφία»... λέξη πανάρχαια, αραβικής προέλευσης, η οποία πέρασε στην σικελική ιδιόλεκτο και έφτασε να είναι συνώνυμη με το μυστικό δίκτυο του οργανωμένου εγκλήματος κυρίως στη Νότια Ιταλία και στις ΗΠΑ, υπό τη διεύθυνση «οικογενειών» προερχόμενων από το φτωχό ιταλικό νότο: την Καλαβρία, την Απουλία, την Μπαζιλικάτα, την Καμπανία μέχρι και τη Σικελία.

Περιοχές που άλλοτε συνέθεταν το γεωγραφικό μωσαϊκό, την επικράτεια της Magna Graecia, της Grande Ellade ή πιο απλά της Μεγάλης Ελλάδας, δηλαδή των πολυάριθμων αρχαίων Ελληνικών αποικιών στα εδάφη του σημερινού ιταλικού νότου, που μπορεί μεν να αποτελούν μακρινό ιστορικό παρελθόν, γονιδιακά όμως και ιδιοσυγκρασιακά εμποτίζουν ακόμη τον φτωχό ιταλικό νότο.

ΤΟ ΑΠΩΤΕΡΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Συγκεκριμένα, η λέξη «mafia» προέρχεται από το παλιό σικελικό επίθετο «mafiusu», το οποίο έχει τις ρίζες του στο αραβικό «mahjas» που σημαίνει αυτόν που κομπάζει με επιθετικό τρόπο. Μια κυριολεκτική μετάφραση είναι το «κόρδωμα», η «πόζα», αλλά μπορεί επίσης να μεταφραστεί ως «τόλμη», «νταηλίκι». Ως επιθετικός προσδιορισμός, το «mafiusu» στη Σικελία του 19ου αιώνα ήταν ασαφές και σήμαινε αυτόν που εκφοβίζει, τον τραμπούκο, υπερόπτη, τολμηρό, δραστήριο, και περήφανο.

Η σύνδεση της λέξης με την εγκληματική μυστική οργάνωση έγινε για πρώτη φορά στο θεατρικό έργο «I mafiusi di la Vicaria», των Τζουζέπε Ριτσότο και Γκαετάνο Μόσκα, του οποίου κεντρική υπόθεση είναι εγκληματικές συμμορίες στη φυλακή του Παλέρμο. Οι λέξεις «Mafia» ή «mafiusi» δεν αναφέρονται καμιά στιγμή στο έργο, και κατά πάσα πιθανότητα μπήκαν στον τίτλο μόνο για να δώσουν τοπικό χρώμα.

Για πολλούς ιστορικούς, η προέλευση της μαφίας πηγαίνει πολύ πίσω, ίσως στον Μεσαίωνα: δεν αποκλείεται η πρωταρχική μορφή της μαφίας να σχηματίστηκε ως μυστική οργάνωση τον 15ο αιώνα για να προστατέψει τους Σικελούς από ισπανικές λεηλασίες.

Σήμερα, το 10% του εργατικού δυναμικού στις μεγαλύτερες περιφέρειες του ιταλικού Νότου, απασχολείται σε μπίζνες της Ντραγκέτα, της Καμόρα και της Κόζα Νόστρα, της Αγίας Τριάδας του ιταλικού δικτύου οργανωμένου εγκλήματος.

Σε όλο αυτό το συγκεχυμένο παρελθόν το ελληνικό στοιχείο δεν εκλείπει, καθώς από τα πρώτα χρόνια ήδη της επέκταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα ελληνικά εδάφη, πολλές οικογένειες, κυρίως γαιοκτημόνων και αριστοκρατών της Νότιας Πελοποννήσου και της Μάνης μετοίκησαν με ειδική άδεια σε πόλεις και χωριά της Νότιας Ιταλίας, της Σικελίας μέχρι και της Κορσικής, όπου συγκρότησαν φατρίες που ενδεχομένως να συνέβαλαν σε μία πρώτη διαμόρφωση του κλειστού κυκλώματος των «οικογενειών» με στρατιωτική οργάνωση και αιματηρές «βεντέτες» στο ιστορικό τους. Όλες αυτές όμως οι συσχετίσεις είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιβεβαιωθούν ιστορικά.

Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΚΗΣ ΚΟΖΑ ΝΟΣΤΡΑ

Το ζήτημα της οργάνωσης και της δομής του δικτύου οργανωμένου εγκλήματος έχει αποτελέσει αντικείμενο εκτενούς ιστορικής μελέτης: λόγου χάρη, οι διαφορές μεταξύ του «κάθετου», «δενδροειδούς» συστήματος οργάνωσης της σικελικής Κόζα Νόστρα, η οποία δομείται βάσει ενός «κέντρου-κεφαλής» και του «οριζόντιου», «αποκεντροποιημένου» τρόπου οργάνωσης της ναπολιτάνικης Καμόρα, η οποία απλώνεται σε παρακλάδια.

Τις γνώσεις αναφορικά με την εσωτερική οργάνωση της σικελικής μαφίας τις οφείλουμε στο έργο του Τζοβάνι Φαλκόνε, του πρώτου Ιταλού δικαστή που αντιμετώπισε με σοβαρότητα και επιτυχία τη μαφία.


Η οργάνωση Κόζα Νόστρα αποτελείται από μαφιόζους που αυτοαποκαλούνται uomini d'onore (άνδρες τιμής) και η δομή της είναι κάθετη και έχει σχήμα πυραμίδας. Στη βάση της οργάνωσης βρίσκονται οι famiglie (οικογένειες), στις οποίοιες όλα τα μέλη γνωρίζονται μεταξύ τους, που διοικούνται από τον capo-famiglia (ο Δον, το αφεντικό της οικογένειας).

Άλλα σημαντικά πρόσωπα είναι ο sottocapo (υπό του αφεντικού) και οι consiglieri (σύμβουλοι), οι οποίοι δεν είναι περισσότεροι από τρεις. Οι οικογένειες χωρίζονται σε ομάδας των 10 ανδρών, τις λεγόμενες decine(δεκάδες), διοικούμενες από τον capo-decina (αφεντικό, ομαδάρχης). Τρεις οικογένειες σε μια περιοχή αποτελούν το mandamento (περιοχή), του οποίου εκπρόσωπος είναι ο capo-mandamento (αφεντικό της περιοχής), ο οποίος κατά κανόνα δεν είναι αφεντικό κάποιας από τις οικογένειες ώστε να μην τυγχάνει καμίας προνομιακής μεταχείρισης.

Οι διάφοροι capi-mandamento απαρτίζουν μια commissione ή cupola (επαρχιακή επιτροπή), η πιο σημαντική από τις οποίες είναι εκείνη του Παλέρμο. Αυτής της επαρχιακής επιτροπής προεδρεύει από κάποιονcapo-mandato ο οποίος, για να τονιστεί ο ρόλος του ως "πρώτος μεταξύ ίσων", αρχικά ονομαζόταν segretario (γραμματέας), αν και φαίνεται ότι σήμερα έχει πάρει τον τίτλο capo (αφεντικό). Για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν υπήρχε η ανάγκη για κάποιο όργανο ανώτερο από την επαρχιακή επιτροπή, δεδομένου ότι σχεδόν όλες οι οικογένειες βρίσκονταν στην επαρχία του Παλέρμο.

Όταν όμως η οργάνωση άπλωσε ρίζες σε όλη τη Σικελία, προέκυψε η ανάγκη για μια περιφερειακή επιτροπή, τη λεγόμενη interprovinciale (διεπαρχιακή), στην οποία μετείχαν όλοι οι εκπρόσωποι των διαφόρων επαρχιών και όπου ο τίτλος του capo διδόταν στο αφεντικό της πιο ισχυρής επαρχιακής επιτροπής, δηλαδή του Παλέρμο.

Η εγκληματική δραστηριότητα της Κόζα Νόστρα έχει δύο πτυχές. Από τη μια, προσπαθεί να εγγυηθεί τον έλεγχο της περιοχής όπου βρίσκεται, μέσω της οικονομικής επιβολής στις εμπορικές και βιομηχανικές δραστηριότητες της ζώνης, και να τιμωρήσει άμεσα και σκληρά όποιον αντιτίθεται ή αρνείται (η προστασία). Από την άλλη, προσπαθεί να έχει επιρροή στην πολιτική εξουσία και τους αξιωματούχους του κράτους, μέσω της προσφοράς χρημάτων και ψήφων, ώστε να μπορεί να διεξάγει ανενόχλητη τις δραστηριότητές της.

Με αυτό τον τρόπο μπορεί να αντιμετωπίζει οποιονδήποτε εχθρό, είτε του υποκόσμου είτε θεσμικό, από θέση ισχύος και να έχει πάντοτε ένα σίγουρο καταφύγιο και φίλους στους οποίους μπορεί να προστρέξει, συχνά εκμεταλλευόμενη ακόμη και τις δυνάμεις του ίδιου του κράτους.

Ο 20ος ΑΙΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΑΦΙΑΣ

Από τα τέλη του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου, το μεγάλο μεταναστευτικό κύμα από το φτωχό ευρωπαϊκό νότο προς την Αμερική, μέσω Νέας Υόρκης, έφερε μαζί του και τη «μάστιγα»: μία νέα ολόκληρη αγορά παράνομων δραστηριοτήτων ανοιγόταν μπροστά στα πεινασμένα για «ψωμί» μάτια των Ιταλών και Ελλήνων μεταναστών.

Ο στερεότυπος βέβαια θέλει τους πρώτους συνυφασμένους με τη μαφιόζικη δράση και τους δεύτερους με την ταπεινή «προκοπή»: μία εικόνα στη διαμόρφωση της οποίας συνέβαλε φυσικά και η έβδομη τέχνη με εξέχοντα παραδείγματα τις σχεδόν μυθοποιητικές κινηματογραφικές ταινίες των Φράνσις Φορντ Κόπολα και Μάρτιν Σκορτσέζε, που μας έμαθαν πολλά για τη δράση της ιταλικής μαφίας στις ΗΠΑ του 20ου αιώνα.

Δεν υπάρχει πλέον σύγχρονος άνθρωπος που να μην έχει μία ορισμένη αντίληψη για το τι εστί «ιταλική μαφία». Ποιος όμως γνωρίζει τη δράση της ελληνικής;

Είναι γνωστή η ρήση γνωστού Ιταλού μαφιόζου της περίφημης οικογένειας Λουκέζε: «Η ελληνική μαφία είναι τόσο καλή και ισχυρή επειδή ακριβώς, σε αντίθεση με την ιταλική ή την ρωσική, κατάφερνε πάντα να μην κάνει αισθητή την παρουσία της».

Σε αυτό το στοιχείο της σιωπηλής δράσης οφείλει τη φήμη της ως μία από τις καλύτερες και αποτελεσματικότερες στον κόσμο.

Κυριότεροι τόποι δράσης της στις ΗΠΑ, η Αστόρια της Νέας Υόρκης, η Φιλαδέλφεια, το Σικάγο και το Τορόντο, όπου ειδικευόταν στο τζόγο, τη νυχτερινή ζωή, την εμπορεία οινοπνευματωδών και άλλους τομείς της παρανομίας.

Φημολογείται ότι οι οικογένειες της ελληνικής μαφίας πραγματοποιούσαν τις συναντήσεις τους σε ελληνορθόδοξες εκκλησίες, προκειμένου να διαφύγουν την παρακολούθηση από το FBI. Επίσης, είχαν ανέκαθεν πολλές και υψηλές διασυνδέσεις με τον πολιτικό κόσμο των ΗΠΑ, σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης.

Στο μεγαλύτερο μέρος τους, τα ελληνικά συνδικάτα οργανωμένου εγκλήματος δρούσαν στο πλευρό των Ιταλών «αδελφών» του, κυρίως των οικογενειών Λουκέζε, Τζενοβέζε και Γκαμπίνο.
Ο Γκας Μπούλης

Με την τελευταία τα «έσπασαν» το 2001, όταν συνεργάτες των Γκαμπίνο (οι Τόνι Μοσκιατέλο, Τόνι Φεράρι και Τζέιμς Φιορίλο) δολοφόνησαν μέλη του ελληνικού συνδικάτουμ όπως ο Γκας Μπούλης, ιδιοκτήτης των SunCruz Cazinos στη νότια Φλόριντα.

Η ελληνοαμερικανική μαφία επιχειρεί κυρίως στην ανατολική ακτή - Βοστόνη, Φιλαδέλφεια, Κουίνς - όπου η περίφημη «οικογένεια Βελέντζα» ήλεγχαν τα underground casinos και άλλες μυστικές χαρτοπαικτικές λέσχες. Άλλες «οικογένειες» δραστηριοποιούνται επίσης στην περιοχή της Φλόριντα, όπως η «οικογένεια Pappas».

Η ΔΙΑΒΟΗΤΗ «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΕΛΕΝΤΖΑ»

Απ' όλες τις οικογένειες ελληνικής καταγωγής, όμως, υπήρξε μία που έκανε τη διαφορά: η διαβόητη «Οικογένεια Βελέντζα», η οποία προήλθε από τα σπάργανα της «Οικογένειας Κουράκου», Ελλήνων από τη Μάνη, ηγέτης της οποίας ήταν επί χρόνια ο Πίτερ «Pete the Greek» Κουράκος.

Η «Οικογένεια Βελέντζα» κυριάρχησε κατά τις δεκαετία του '80 και του '90, υπό τη σιδηρά χείρα του Σπυρίδωνα Βελέντζα, Έλληνα γκάνγκστερ που συνεργαζόταν στενά με την οικογένεια Λουκέζε.

Η ομάδα, η οποία αριθμούσε 30 μέλη, έλεγχε το δίκτυο παράνομου τζόγου σε όλη την Αστόρια, το Κουίνς και το Μπρούκλιν.

Στις 20 Ιουνίου του 1992, ο Σπυρίδων Βελέντζας, γνωστός και ως «Σακαφλιάς», κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε 20ετή φυλάκιση κι εν συνεχεία σε ισόβια για δολοφονία, φοροδιαφυγή και παράνομο τζόγο, μαζί με τους συνεργάτες του Πίτερ Δρακούλης και Μάικλ Γκρίλο. Λέγεται πως τη δολοφονία την είχε διατάξει η οικογένεια Λουκέζε.

Σήμερα, ο 75χρονος Βελέντζας συνεχίζει να εκτίει την ποινή του.

Θρυλική υπήρξε επίσης η σύγκρουση της Οικογένειας Βελέντζα με την ιταλική Οικογένεια Γκαμπίνο, μέλος της οποίας έχει κάνει την εξής ιστορική δήλωση:

«Οι Έλληνες ξέρουν να παίζουν το "παιχνίδι" τόσο μα τόσο καλά που ήταν ικανοί να μας εξαπατούν κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη μας». 
Δείτε κι εδώ
loading...



Κοινοποιήστε το στα παρακάτω κουμπιά